Absynt

Rozpopularyzowany w Paryżu na przełomie XIX -go i XX-go wieku.  Nazywany alkoholem bohemy artystycznej oraz paryskiej burżuazji.  Był niedrogi i powszechnie dostępny. Pito go w podrzędnych barach  i degustowano w wyższych sferach.  Zarówno mężczyźni jak i kobiety. Ze względu na jego barwę nazywano go potocznie Zieloną Wróżką, a godzinę jego picia Zieloną Godziną.

Zielona wróżka
Zielona wróżka

Absynt otrzymywany jest w procesie destylacji z różnego rodzaju ziół, przede wszystkim z kwiatów i liści piołunu (Artemisia absinthium) oraz anyżu, z dodatkiem kopru włoskiego, hyzopu i innych

Pierwsza receptura została opracowana w XVIII wieku w Val de Travers w obecnym szwajcarskim kantonie Neuchatel. Początkowo stosowany był jako leczniczy eliksir na wszelkie dolegliwości, zwłaszcza przeciwbólowo, w walce z febrą czy przeciw mdłościom. Armia francuska zaczęła własnie dostawać go jako lek. Powracający do domów żołnierze rozpropagowali trunek, który szybko stał się popularny w różnego rodzaju lokalach.

Edgar Degas "Absynt"
Edgar Degas „Absynt”

U szczytu swojej popularności Absynt został opisany jako niebezpieczny, silnie uzależniający narkotyk. Zawarty w piołunie thujon został oskarżony o większość szkodliwych skutków spożywania tego alkoholu, m.in. halucynogennych. Do roku 1915 zakazano wytwarzania i sprzedaży w większości państw europejskich i w USA. Jednak żadne dowody nie wskazują na to, że absynt był bardziej niebezpieczny, czy w większym stopniu psychoaktywny, niż inne alkohole. Wznowienie produkcji nastąpiło na początku lat 90-tych XX wieku, kiedy to państwa, należące do UE zaczęły stopniowo zezwalać na produkcję i sprzedaż trunku. Podobno oryginalny absynt zawierał około 100mg/litr thujonu. W większości obecnie produkowanych trunków jest to 10mg/litr.

Na przełomie XIX i XX wieku we Francji spożywano około 30 milionów litrów Zielonej Wróżki rocznie. 

Absynt
Absynt

Moda na trunek rozprzestrzeniła się po całej Europie, zdobywając popularność zwłaszcza na czeskich terenach monarchii austro-węgierskiej, gdzie przywieziony został przez lokalnych artystów.

Z piciem absyntu związany był rytuał. Na szklance z nóżką kładziono ażurową łyżeczkę, na niej kawałek cukru, przez który wlewano zielony alkohol.

Absynt był częstym motywem obrazów  malarzy, którzy tworzyli w tamtych czasach.

Jak zrobić absynt – Absynt „Rytuał ognia”: