„Dworzec Saint-Lazare” 1877 Claude Monet

Pracę nad serią obrazów przedstawiających dworzec Saint-Lazare w Paryżu Claude Monet rozpoczął w 1876 roku. Malarza zainspirowały kłęby pary nadające powietrzu gęstość, formę i koloryt. Zanim powstały znane nam do dziś płótna stworzył serię szkiców, po czym postanowił malować „na żywo” aby oddać unikalne wrażenie zmiennych obrazów, jakie prezentowały się na co dzień pasażerom. Nie było to jednak proste wyzwanie. Według historii opwadanych później między innymi przez jego przyjaciela, malarza Auguste Renoia, Monet miał przywdziać najlepsze ubranie i kręcąc laską ze złotą rączką udać się do biura Zachodnich Kolei Żelaznych podając wizytówkę i prosząc o spotkanie z dyrektorem. Ponoć wywarł tak wielkie wrażenie na woźnym, że ten od razu go wpuścił. Przedstawił się jako malarz: Caude Monet, a dyrektor, nie znając się, ale  wiedząc, że niektóry malarze to ludzie wpływowi nie śmiał mu odómóć przyjęcia. Monet z nim „zagrał” i powiedział, że dawno postanowił namalować jego dworzec chociaż długo się wahał między Saint-Lazare a du Norde. Zwierzył się jedna, iż uznał ostatecznie, że właśnie Saint Lzare ma więcej charskteru. Dyrektor był tak podekscytowny, iż podobno zgodził się aby zatrzymano wszystkie pociągi i  opróżniono perony, a w paleniska nasypano węgla aby uzyskać mnóstwo dymu. Malarz wyszedł z dworca z około sześcioma obrazami.

„Dworzec Saint Lazare” National Gallery Londyn

„Ja sam nie ośmieliłbym się namalować wystawy miejscowego sklepu spożywczego” wspominał później Auguste Renoir.

Obrazy z tego cyklu mieszą się obecnie w kilku muzeach. M. inOrsay w Paryżu oraz Art Institute w Chicago cy National Gallery w Londynie.

Warto też wspomnieć, że namalowanie obrazów nie byłoby prawdopodbnie możliwe gdyby nie wsparcie i pomoc finansowa Gustave’a Caillebotte’a, Monet w tym czasie prosił go zapłacenie czynszu za pracownię wynajętą przy ulicy Moncey nieopodal dworca.

„Dworzec Saint Lazare” Claude Monet

Źródło: „Wielcy Malarze” Claude Monet, Eaglemoss Polska; „Prywatne życie impresjonistów” Sue Roe