Ecole des Beaux-Arts

Szkoła artystów ufundowana w 1648 roku przez kardynała Mazarina kształcąca w architekturze, rysunku, malarstwie, rzeźbie, grawerunku, obróbce kamieni szlachetnych. Szkoła była początkowo prowadzona pod kontrolą rządu Ludwika XIV zapewniając artystów do dekorowania pałaców i malowania rodziny królewskiej. W 1863 roku Napoleon III uczynił ją niezależną.

The Ecole des Beaux-Arts
The Ecole des Beaux-Arts

Szkoła była ukierunkowana na sztukę klasyczną – grecką i rzymską architekturę oraz studiowanie i kopiowanie wielkich mistrzów. Kładziono nacisk na rysunek. Zanim student został dopuszczony do zaawansowanego programu malowania musiał przejść przez rygorystyczny proces rozwoju. Najpierw rysowano z grawerunków czyli z płaszczyzny. Gdy skończono ten etap rysowano gipspwe figury. Dopiero wówczas można było przystąpić do rysunku pracując z żywym modelem W XIX wieku świat sztuki był podzielony na trzy oddzielne elementy, które funkcjonowały w symbiozie stanowiąc tak zwany trójkąt wypełniony czwartym elementem w środku. Na szczycie trójkąta była dystyngowana Ecole w sposób przesadny kultywująca tradycje i można nawet powiedzieć - beznadziejnie sztywna. TheDancingFaunTZaprojektowana aby produkować klasycznych malarzy w świecie, który ulegał zmianie i ekscytował się nowymi artystami  (Manet i inni). Wciąż jednak Ecole była szczytem osiągnięcia początkującego artysty, z poziomem egzaminów ocenianym za wyjątkowo wyskoki, do tego stopnia, iż była uznawana za najlepszą szkołę na świecie. Być przyjętym przez Ecole to znaczyło być uważanym za najlepszego. I mimo, że w sztuce zaczynała się rewolucja, nie dotknęło to tego dominującego nurtu edukacji przez wiele lat. Każdego roku Ecole przeprowadzała konkurs tzw Grand Pirix de Rome. Zwycięzca otrzymywał stypendium na studia w Rzymie. Drugi element trójkąta to były małe, niezależne pracownie gdzie pobierano nauki bezpośrednio pod opieką uznanego Mistrza, który był niezależny od Ecole. Uczniowie, którzy nie należeli do Ecole ćwiczyli w pracowniach z nadzieją, że dzięki temu zdadzą egzaminy wstępne. Bywalcami atelier byli także studenci, których przywiodła tam chęć bycia rozpoznawanym w towarzystwie jako praktykujący Mistrz. Pracownie prowadzone przez Mistrzów podnosiły ich  status. Sukcesy

Atelier
Atelier

jakie odnosili ich uczniowie w Ecole i w Salonie stanowiły dowód ich prawdziwej wielkości. Im większy Mistrz tym więcej studentów chciało z nim współpracować aby osiągać najlepsze wyniki w Ecole i w Salonie. Konkurencja między niezależnymi pracowniami oznaczała, że Ecole mogła podnosić poprzeczkę wyżej, gwarantując, że uczący się studenci staną się najlepszymi z najlepszych. Trzeci punkt trójkąta to doroczne wystawy w Salonie. Każdy  chciał odnieść tam sukces. To było miejsce, w którym można było się zaprezentować, stać się rozpoznawalnym. Na obrazach prezentowanych w Salonie często umieszczano nie tylko nazwisko artysty będącego autorem dzieła, ale również informacje o atelier jego Mistrza. Salon był podsumowaniem  i uwieńczeniem całorocznej pracy, zarówno Ecole jak i pracowni.

Charles X Distributing Awards to Artists Exhibiting at the Salon of 1824 at the Louvre
Charles X Distributing Awards to Artists Exhibiting at the Salon of 1824 at the Louvre

W środku trójkąta mamy ostatni element: tętniący życiem Paryż, pełen kawiarni, w których odbywały się wspólne dyskusje o sztuce. Knajpki były nieformalnym przedłużeniem pracowni i Ecole, mistrzowie mogli zasiąść przy jednym stole z ich naśladowcami aby sprzeczać się i dyskutować na temat teorii i technik malarskich, a podaczas trwającego Salonu – krytykować aktualną wystawę. Jedenym z ważniejszych kierunków  w Ecole des Beaus-Arts obok malarstwa była architektura. Do Paryża na studia ściągali najlepsi uczniowie  m.in. z Ameryki. Dzięki nim  powstały takie budowle jak: the Boston Public Library, Boston Museum of Fine Arts, Grand Central Station, The Metropolitan Museum of Art i wiele innych wspaniałych gmachów publicznych w Stanach, od późnych lat wieku XIX do lat 30-stych wieku XX. Ecole istnieje do dziś, choć kierunek architektoniczny został wydzielony po zamieszkach studentów w 1968 roku.

 

  Źródło:  http://jssgallery.org/Essay/Ecole_des_Beaux-Arts/Ecole_des_Beaux-Arts.htm tłumaczenie własne

Aktualnie uczelnia zajmuje powierzchnię dwóch hektarów w dzielnicy Paryża Saint-Germain-des-Prés. Główna brama zlokalizowana jest przy 14 Rue Bonaparte, a po obydwu jej stronach umieszczone są rzeźby głów Pierre Paul Puget i Nicolas Poussin (XVII-sto wieczni artyści).

Link do strony uczelni: http://www.beauxartsparis.com/

Separator image Posted in MIEJSCA.