Honore Daumier

Honore Victorin Daumier urodził się 26 lutego 1808 roku w Marsylii. Był trzecim dzieckiem Jeana Baptiste Daumiera i CecileCatherine Philip. W życiu Honore od dziecięcych lat obecna była sztuka. Jego ojcem chrzestnym był słynny marsylski malarz Joseph Lagrange, natomiast ojciec z zawodu szklarz, pragnął zostać poetą. Własnie dlatego w 1814 porzucił pracę i wyjechał do Paryża. Opublikował tam zbiór wierszy, co przyniosło mu przelotne uznanie. Aby utrzymać się podjął pracę urzędnika bankowegi i wkrótce ściagnał do stolicy rodzinę. Sytuacja finansowa rodziny nie była jednak dobra, dlatego też 12 letni Honore był zmuszony przerwać naukę aby świadczyć usługi gońca u notariusza. W wolnych chwilach jednak uczył się rysunku. Pobierał lekcje, ale też bardzo dużo czasu spędzał w Luwrze na kopiowaniu mistrzów. Uczęszczał też do Academie Suisse aby rysować z modela.

Honore Daumier
Honore Daumier

W latach dwudziestych Damier wykonał swoje pierwsze litorgrafie. W ten sposób zaczął zarabiać na życie. Otrzymał pracę w wydawnictwie specjalizującym się w grafice i dzięki temu uzyskał gruntowną wiedzę na ten temat. Wkrótce rozpoczął współpracę z wydawnictwami czasopism satyrycznych takich jak np. „La Silhouette”. W 1831 roku otrzymał zatrudnienie w najsłynniejszym tygodniku staryrycznym tamtych czasów „La Caritacure”. Należy pamiętać, że był to czas po abdykacji  króla Karola, pod rządami Ludwika Filipa, kiedy to nastroje polityczne i społeczne wrzały. Daumier dołączył do tych karykaturzystów którzy tępili króla. Jego litografie przyniosły mu wielką popularność i dostrzeżono jego wielki talent. Po serii karaykatur króla Damier został skazany na sześć miesięcy wiezienia oraz 500 ransków grzwywny. Po odbyciu kary w Sainte-Pelagie, a nastęnie w zakładzie dla umysłowo chorych - Daumier, niewzruszony szybko powrócił do swojej dzaiłaności karykaturzysty. Zamieszkał w proletarianckiej dzielnicy Saint-Denis w Paryżu. Większość swojego czasu poświęcał litografii, ale również rzeźbił i malował. W 1835 roku tytuł „La Caricature” dostał się na indeks zakazanejprasy w związku z przyjętymi uchwałami ograniczającymi wolność słowa. Daumier otrzymał zatrudnienie w „La Charivari”, ale ponieważ karykatura polityczna była wówczas niemożliwa  jego nowym obiektem satyry stały się obyczaje epoki.

Dziesięć lat później Daumier zaczął coraz więcej czasu poświęcać malarstwu. W 1845 roku zamieszkał na wyspie Świętego Ludwika w centrum Paryża. W kwietniu 1847 roku poślubił Marie-Alexandrinę Dassy, krawcową, z którą miał już syna. Dziecko umarło jednak w kolejnym roku. Daumier często spotykał się z poetą Baudelairem, z malarzemi Delacroix czy Daubigny, aby wspólnie rozmawiać o literaturze, sztuce czypolityce. Wraz z zerzbiarzem Barye i Delacroix uczestniczą w tworzeniu Salonu Niezależnych.

Daumier w sowich obrazach często powracał do tematów z uprzednio tworzonych przez siebie litografii. Często przedstwiał sędziów, sceny teatralne i te rozgrywające się na ulicach Paryża. Czerpał też inspiracje z powiści, bajek, mitologii czy Pisma Świętego.

Daumier na portrecie Daubigny'ego, ok. 1860, National Gallery, Londyn
Daumier na portrecie Daubigny'ego, ok. 1860, National Gallery, Londyn

Po pewnym czasie Damier popadł w kłopoty finsowe i był zmuszony do powrotu do zawodu grafika. W 1860 został zwolniony z pisma „Charivari”  i pozbawiony źródła zarobków. Postanowił się wówczas całkowiecie poświęcić malarstwu, niestety środki finansowe jakie z tego tytułu wpływały były skromne i nieregularne. Zmuszony został do opuszczenia swojego mieszkania z Wyspy Świętego Ludwika. W końcu w kwietniu 1963 roku ponownie zatrudniono go w „Charivari”.

8 lutego w 1870 roku  wraz Corotem, Manetem, i Courbetem podpisał petycję, protestująca przeciw surowości Salonu. Odmówił, podobnie jak Courbet, przyjęcia Legii Honorowej. Zimą 1870-71 podczas oblężenia Paryża wszedł w skład komisji odpowiedzialnej za uratowanie paryskich pomników i arcydzieł muzealnych.

Od 1867 roku zaczął mieć problemy ze wzrokiem, który to się sukcesywnie pogarszał. W 1872 roku był już prawie niewidomy, i właśnie wówczas zrealizował swoje ostatnie litografie i obrazy. 8 lutego 1879 roku zmarł zpowodu wylewu. Pod koniec życia, które spędzał w Valmondis pod Paryżem przyznano mu rentę państwową. Przed śmiercią jeszcze została doceniona jego twórczość, a  obrazy i rysunki zaczęły osiągać wysokie ceny. Wystawa jego prac pod objęta patronatem Victora Hugo, zorganizowana w kwietniu 1878 roku w galerii Duranda-Ruela, odniosła wielki sukces wśród krytyków i artystów.

Dorobek artystyczny Daumiera to: prawie cztery tysiące litografii, trzysta obrazów, dziesiątki rzeźb, setki akwarel i rysunków.

Honore Daumier jest pochowany na cmentarzu Pere Lachaise w Paryżu.

Źródło: "Wielcy Malarze, ich życie, inspiracje, dzieło" Honore Daumier, Eglemoss Polska sp. z o.o.

a-famous-cause

3562_1618505"Nadar wynoszący fotografię do rangi sztuki" Litografia opublikowana 25 maja 1862 roku w "Le Boulevard"

collector"Kolekcjoner rycin", 1860, Musee du Petit Palais, Paryż

Honoré_Daumier_017_(Don_Quixote)"Don kichot" 1865, Neue Pinakothek, Monachium

421N08850_49QYD"Ratapoil" 1850, posążek z brązu Muzeum Orsey, Paryż

the-soup"Zupa" ok. 1855 - 1860, rysunek tuszem, Luwr, Paryż

"Daumier naprawdę może być mistrzem dla nas wszystkich" Vincent van Gogh, 1882

indeks"Pierrot grający na mandolinie." 1869, Collection Oscar Reinbart, Winterthur

5094-large

Honoré_Daumier_-_The_First_Class_Carriage_-_Walters_371225"Wagon pierwszej klasy"