Jean Francois-Millet

Jean Francois-Millet urodził się w zamożnej rodzinie chłopskiej 4 października 1814 roku we Francji, w osadzie Gruchy, w pobliżu Cherbourga. Zasobne gospodarstwo rodziców położone było na wzgórzu, tuż nad kanałem La Manche. Millet szybko wydoroślał. Uczęszczał do szkoły w rodzinnej wsi, a u proboszcza uczył się łaciny. Jak wszystkie wiejskie dzieci pomagał w polu.

Malarstwo urzekło Milleta bardzo wcześnie, szybko dostrzeżono też jego uzdolnienia. W roku 1833 wyjechał do Cherbourga, gdzie rozpoczął naukę pod kierunkiem miejscowego portrecisty, Mouchela. Początkowo powracał często do domu i nadal pomagał przy pracach polowych, ale już od roku 1835 poświęcił się wyłącznie malarstwu. Rodzice okazali zrozumienie i nie przeciwstawiali się jego artystycznym planom. Kontynuuje więc naukę w Cherbourgu u Langlois, który był uczniem malarza Grosa. Millet niezbyt jednak cenił prace obu nauczycieli. Raziła go zarówno pewna naiwność pierwszego, jak i klasycyzm drugiego. Niemniej Langlois dał mu wiele, a przede wszystkim przekonany o talencie ucznia uzyskał dla niego w 1837 roku stypendium od władz miejskich Cherbourga.

J.F. Millet w wieku 48 lat

J.F. Millet w wieku 48 lat

Millet wyjechał do Paryża. Został przyjęty na Akademię Sztuk Pięknych i zapisał się do pracowni Paula Delaroche’a, W oczach kolegów był dziwakiem – wcale nie udzielał się towarzysko, bez reszty poświęcając się pracy. Dużo czasu spędzał w Luwrze uzupełniając w ten sposób swoje wykształcenie klasyczne. Gdy w 1839 roku skończyło się stypendium, Millet zaczął zarabiać na życie malowaniem portretów. Niestety te prace nie cieszyły się szczególnym zainteresowaniem.

W listopadzie 1841 roku w Cherbourgu odbył się ślub malarza z Pauline-Virginie Ono. Młoda para zamieszkała w Paryżu. Niestety młoda żona malarza szybko umiera. Długo cierpi na suchoty, w kwietniu 1844 roku choroba odbiera jej życie.

Pauline Virginie Ono - pierwsza żona Milleta. Obraz namalowany przez malarza w 1843 roku. Musee Thomas-Henry, Cherbourg

Pauline Virginie Ono – pierwsza żona Milleta. Obraz namalowany przez malarza w 1843 roku. Musee Thomas-Henry, Cherbourg

Już po roku 1845, z nową towarzyszką, Catherine Lemaire przeniósł się do Hawru. Tam malował pierwsze sceny pasterskie. Z końcem tego samego roku wrócił jednak do do Paryża, gdzie nawiązał znajomość z takimi malarzami jak Constant Troyon, Diaz de la Pena, Honore Daumier, Antoine Louis Barye i Theodore Rousseau.

Jean-Francois Millet - zdjęcie wykonane przez Nadara

Jean-Francois Millet – zdjęcie wykonane przez Nadara

Dzięki pomocy Diaza udało mu się umieścić obrazy w galeriach sztuki. Zaprzyjaźnił się i podjął trwająca do końca życia korespondencję z Alfredem Sensier, urzędnikiem, który z oddaniem zajmował się sprzedażą jego prac. W lipcu 1846 roku, Catherine Lemaire rodzi Milletowi pierwsze dziecko, Marie. Małżeństwo będzie miało dziewięcioro dzieci.

W 1848 roku kiedy rewolucja lutowa położyła kres panowania Ludwika Filipa i powstała efemeryczna Druga Republika (1848 – 1852) Jean-Francis Millet trzymał się z dala od tych wydarzeń. Trudno jednak powiedzieć, jakie były jego polityczne poglądy w tamtym czasie. Wiadomo jednak, że wszyscy jego przyjaciele byli republikanami. W dodatku pierwszą wersję obrazu Czyszczenie ziarna wystawioną na Salonie w 1848 roku zakupił Ledru-Rollin, minister spraw wewnętrznych w rządzie tymczasowym, za pięćset franków, czyli za kwotę dziesięciokrotnie wyższą od przeciętnej ceny, jaką wcześniej malarz uzyskiwał ze sprzedaży swoich obrazów. Otrzymał również zamówienie państwowe wartości 1800 franków.

Jean-François_Millet -Catherine Lemaire

Jean-François_Millet -Catherine Lemaire

Otrzymane środki umożliwiają mu opuszczenie stolicy. W czerwcu 1849 roku z przyjacielem, rytownikiem Charlesem Jacque (1813-1894) przybył do położonego w lasach Fontainebleau, Barbizon. Rodzina zdecydowała urządzić się na starej farmie, tuż koło domu Theodore’a Rousseau. Wraz z nim Millet miał stać się

F.F. Millet z drugą żoną Catherine Lemaire i dziećmi w 1854 roku - Dagerotyo, Muzeum Orsey, Paryż

F.F. Millet z drugą żoną Catherine Lemaire i dziećmi w 1854 roku – Dagerotyo, Muzeum Orsey, Paryż

niebawem czołową postacią tak znanej szkoły barbizońskiej. Zaczyna też mieć klientów, co pozwala mu wprawdzie skromnie za to regularnie zarabiać. W latach pięćdziesiątych odwiedzali go coraz częściej zainteresowani jego sztuką malarze amerykańscy, którzy otworzyli przed nim amerykański rynek.

Millet po wielu latach z Cathrine Lamaire w 1853 roku bierze z nią ślub cywilny. Jednym ze świadków zostaje Rousseau.

Artysta rzadko podróżował. W 1867 roku przy okazji Wystawy Światowej odbyła się retrospektywna ekspozycja jego dzieł. Pod koniec tego samego roku, boleśnie przeżywszy chorobę i śmierć najbliższego przyjaciela Rousseau, decyduje się wykończyć kilka pozostawionych przez niego prac.

Millet zdobywa coraz większą sławę i w 1868 roku zostaje kawalerem Legii Honorowej. Rosną ceny jego obrazów. Najważniejsze osiągają od 15 do 20 tysięcy franków. Jego obrazy wystawiane są na coraz liczniejszych wystawach. Otrzymał nawet zamówienie na wystrój Pantheonu, a tematem miały być sceny z życia św. Genowefy. Nie miał już jednak siły aby podołać temu zadaniu. Zdążył wykonać zaledwie kilka szkiców.

Na łożu śmierci, 3 stycznia 1875 roku zawarł ślub kościelny z Cathrine Lemarie. Zmarł dwa tygodnie później, 20 stycznia.

Źródło: Wielcy malarze, ich życie, inspiracje i dzieło, Jean-Francois Millet – Eaglemoss Polska Sp. z o.o.

W ikonie wpisu – autoportret

Teophile Gautier: „W malarstwie Milleta jest wszystko czego trzeba, by rozdrażnić burżuja”

„Piękno tworzą nie tyle rzeczy przedstawione, ile sama potrzeba ich przedstawienia, i potrzeba ta wzmaga siły w dokonywaniu dzieła” Millet 1863 rok

„Theo!, ten Millet to był ktoś!” Vincent van Gogh do swojego brata Theo 

„Pragnę,by w tym co tworzę, rzeczy nie mieszały się przypadkowo i okazjonalnie, lecz by istniała pomiędzy nimi więź niezbędna i konieczna…” Millet w 1863 roku wspominając jeden ze swoich obrazów