Josephine Baker

josephine-baker-hairitage-hypehair11Frida Josephine McDonald była córka afro – amerykańskiej praczki z St. Louis w stanie Missouri. Ojciec prawdopodobnie należał do niemieckiej rodziny, dla której pracowała jej matka. Baker zakończyła naukę w wieku 12 lat, w wieku 15 została tancerką rewiową, a zanim ukończyła 17 lat była już dwukrotnie zamężna – za drugim razem z Willie Baker’em. Zatrzymała jego nazwisko, ale porzuciła go w 1921 roku aby występować na Broadwayu w rewii „Shuffle Along” oraz w Cptton Club w 1924 rok w show „Chocolate Dandies”. Jej umiejętności tancerskie były ograniczone do prostych wariacji Charlestona i Camel Walka, ale to jej specyficzne, tyczkowate ruchy i szeroki uśmiech nadały jej wyróżnienie „najbardziej opłacanej tancerki rewii na vaudeville”.

2 października 1925 roku występowała w rewii Revue Negre w Paryskim Teatrze Champs-Elysees. Jej wejście na scenie, josephine-baker-4x3nagiej w sukience z piór, zawieszonej na ramieniu czarnego mężczyzny poraziło publiczność. Paryżanie byli oczarowani czarną pół nagą kobietą, której tańce niejako żartujące sobie z sexu były jednocześnie mocno prowokujące.

Jej zespół wyjechał do Niemiec, ale ona zerwała z nim kontrakt i podpisała kolejny tym razem z Folies-Bergere. Pomimo wielkiej popularności, Baker była przez wielu postrzegana dość sceptycznie. Elementy rasistowskie nalegały, aby uznać czarnoskórych za intelektualnie mnie sprawnych.

„Nie ma innej kobiety, która wzbudzałaby większą sensację” mówił o Josephine Baker pisarz Ernest Hemingway.

vintage-visions-josephine-baker-fbd1Rozkoszując się swoją seksualnością, Baker miała licznych kochanków obydwu płci. Wśród nich był na przykład Paul Colin, który zaprojektował plakaty na jej przedstawienia, pisarz kryminałów Georges Simenon.

Pobierając lekcje śpiewu, wyćwiczyła swój głos, aby nagrać sześć piosenek dla Columbia w Paryżu w lipcu 1930 roku. Wśród utworów znalazł się „J’ai deux amous” (Mam dwóch kochanków/mój kraj i Paryż), który stal się wielkim hitem, i jej melodyczną wizytówką na całe życie.

Zagrała również w kilku filmach „La Sirene des Tropiques” (1927), „Zouzou” (1934) i „Księżniczka Tamtam” (1935).

Beker, wciąż obywatelka Stanów Zjednoczonych, wróciła do kraju w 1936 roku oczekując, że zostanie równie entuzjastycznie przyjęta jak gdefonwe Francji. Spotkała się jednak z dyskryminacją i nieprzychylnymi opiniami za to, że odmawiała występować dla segregowanej publiczności. Gdy wróciła do Francji w 1937 roku wyszła za mąż za Francuza i uzyskała francuskie obywatelstwo. Pozostając w Europie podczas II wojny Światowej brała aktywny udział w działalności ruchu oporu – między innymi była kurierem przemycającym wiadomości na karteczkach zapisanych niewidzialnym atramentem. Dostała się również we włoskie kręgi i przechwytywała militarne informacje o planach Mussoliniego dla Aliantów. Po wojnie była wielokrotnie wyróżniana za te wsparcie, w 1961 otrzymując w dowód uznania Legię Honorową.

Baker nie miała dzieci, ale adoptowała ich aż tuzin – każde innej rasy. Zamieszkała z nimi w Chteau des Milandes w Perigord. Niestety utrzymanie tej posiadłości doprowadziło ją do bankructwa. W 1960 roku został wyeksmitowana a miejsce zostało sprzedane na podatki. Księżna Monaco Grace Kelly, ocaliła ją, oddając jej willę i zachęcając ją do dalszych występów, między innymi na gali królewskiej w Monaco.

JosephinebakerPodczas kolejnego pobytu w USA manifestacyjnie odwiedzała lokale dla białych i siadała na zarezerwowanych dla nich miejscach w autobusach.

Jej małżeństwo rozpadło się pod koniec lat 50.  Do końca życia występowała na scenie do końca.

8 kwietnia 1975 roku, Baker rozpoczęła występy w hali muzycznej Bobino w Paryżu nad Joséphine à Bobino 1975, dla uczczenia jej 50 rocznicy wystąpień na scenie. Rewia była sfinansowana przez Księcia Monaco Rainiera , Księżną Grace, and Jacqueline Kennedy Onassis, Zapotrzebowanie na miejsca było takie duże, że trzeba było dostawić dodatkowe krzesła. Pierwszego wieczoru wśród publiczności znaleźli się Sophia Loren, Mick Jagger, Shirley Bassey, Diana Ross i Liza Minnelli

Zmarła 12 kwietnia 1975 na udar mózgu. Pogrzeb miał miejsce w kościele św. Magdaleny. Była jedyną kobietą amerykańskiego pochodzenia, której podczas pochówku towarzyszyło wojsko francuskie oddając honory. Baker jest pochowana w Monaco, Cimetière de Monaco.

Źródło: Chronicles of old Paris, John Baxter, Museon Guides