Pablo Picasso

Pablo Picasso urodził się 25 października 1881 roku w Maladze, w Hiszpanii. Był pierwszym synem Jose Ruiz Blasco i Marii Picasso. Od najmłodszych lat przejawiał zdolności plastyczne. Nie umiał jeszcze pisać gdy pod kierunkiem ojca oraz malarza i wykładowcy sztuk pięknych w Maladze zaczął rysować. W 1891 roku przeprowadził się wraz z rodzicami do La Coruna na północnym zachodzie Hiszpanii. Tutejsi profesorowie Instytutu Sztuk Pięknych byli pod wrażeniem jego talentu – choć sam Picasso źle znosił rygory tradycyjnego, akademickiego nauczania. Następny etap życia to Barcelona. To tu w 1895 roku przeniosła się rodzina niedługo po śmierci młodszej siostry Pabla, która to śmierć była wielkim ciosem dla wszytkim.

W Barcelonie kontynuował naukę w Szkole Sztuk Pięknych. Po koniec 1897 roku wyjechał do madryckiej Akademii Malarstwa. Wykazywał wielkie zdolności, ale po raz kolejny sposób prowadzenia zajęć był dla niego zwyczajnie nudny. Do tego w sposób bezczelny żartował z nauczycieli co ostatecznie skończyło się wyrzuceniem go ze szkoły. Wrócił do Barcelony. Dużo tworzył. W mieście, pod przywódctwem Santiago Rusinola rozkwitł modernizm. W lokalu Els Quatre Gats zbierała się cała ówczesna awangarda intelektualna i artystyczna. Picasso był stałym bywalcem. W 1900 roku, w wieku  dziewiętnastu  lat właśnie tam wystawia po raz pierwszy swoje prace. W tym samym roku postanowił wyjechać do Paryża.

„Arlekin i jego towarzyszka” 1901 Pablo Picasso

Zamieszkał przy ulicy Gabrielle na Montmartre. Zaczął się dość burzliwy etap dojrzewania. Wiódł wyjątkowo beztroskie życie. Przesiadywał w tamtejszych barach, odwiedzał domy publiczne. Ale również nieustannie się rozwijał.  W Luwrze studiował dawnych mistrzów. Dużo malował.

Płótnami Picassa zainteresował się Ambroisse Vollard, znany paryski marszand. Umieszczał je w swojej galerii. To też czas nowych znajomości. W Paryżu Picasso poznał i zaprzyjaźnił się z poetami takimi jak Max Jacob, Andre Simone czy Guillaume Apollinaire. W 1904 roku, po czasowym powrocie do Barcelony, zdecydował się na stałe osiąść w Paryżu. Wprowadził się do starej kamienicy zwanej Bateau Lavoir na Montmartre. Współwynajmował lokal wraz z innymi malarzami, studentami, rzeźbiarzami i artystami.

W 1905 roku zawarł nowe, ciekawe znajomości. Poznał malarza Andre Dereina oraz Leo Staina i jego siostrę  Gertrudę – zamożnych amerykanów rezydujących w Paryżu. Dzięki Stainom poznał też Matissa. W międczyczasie związał się z Fernandą Olivier, w której zakochał się bez pamięci.

„Panny z Avinionu” Pablo Picasso 1907

Jeśłi chodzi o jego prace – w tym okresie zaczął odchodzić od figuratywnego sposobu przedstawiania twarzy ludzkiej. Zaczął się interesować rzeźbami iberyjskimi, których pokaźną kolekcję odkrył w Luwrze. Zaczął malować wyłącznie z wyobraźni. To pod wpływem tego procesu w 1907 roku powstały słynne Panny z Avinionu, które były istną rewolucją i zwiastowały narodziny kubizmu. Współpracował dużo z Georgem Braque. Obaj inspirując się późnym malarstwem Cezanna wypracowali nowe formy i wspólnie utorowali drogę malarstwu kubistycznemu. W tamtych czasie Picasso nie znajdywał wielu pochlebców swojej twórczości. Jedynym człowiekiem, popierającym jego ówczesne działania był marszand Daniel Henri Kahnweiler (1884 – 1979).

Picasso i Olga Koklowa

Wkrótce sytuacja się jednak zmieniła i zaczął cieszyć się coraz większym zainteresowaniem. Vollard kupił wszystkie obrazy z okresu różowego. Cena płócien Pabla rosła. W 1909 roku mógł sobie pozwolić na przeprowadzkę z Fernandą do eleganckiego apartamentu przy bulwarze Clichy. Ich związek rozpadł się jednak w 1912 roku. Kolejną miłością Pabla była Marcelle Humbert, którą nazywał Ewą. Kobieta zmarła jednak na gróźlice, co bardzo boleśnie przeżył.

Dora Maar 1948

Następne miejsce zamieszkania Picassa w Paryżu to dzielnica Montparnasse. W 1915 roku zawarł kolejne ciekawe zanjomości, m.in. z poetą Jeanem Cocteau, a później z Sergiuszem Diagilewem, dyrektorem zespołu Les Ballets Russes. Włśnie dla Diagilewa projektował dekoracje i kostiumy do baletu „Parada” w 1917 roku.

Wkrótce pojawiła się kolejna miłość. W 1929 roku poślubił dziesięć lat młodszą Olgę Koklową. Razem zamieszkali w dwupiętrowym domu przy rue La Boetie. W 1921 urodziło się jego pierwsze dziecko, syn – Paul. Niestety po jakimś czasie w małżeństwie przestało się układać. Rozpadło się w 1935 roku, kiedy to już od kilku lat miał romans z Marią Teresą Walter. Maria urodziła mu córkę Mayę.  Ale to nie ostatnia kobieta Picassa. W 1936 roku poznał Dorę Maar, malarkę i fotografkę zaprzyjażniną z surrealistami. Z Dorą spotkał się w swoim nowym atelier przy quai des Grands-Augustins.

„Guernica” Picasso 1937

W lipcu 1937 roku podczas międzynarodowej wystawy w Paryżu Picasso w pawilonie hiszpańskim zaprezentował swój obraz Guernica. Tym samym wyraził swoje zaangażowanie polityczne. W 1944 wstąpił z resztą do Francuskiej Partii Komunistycznej. Po wybuchu wojny wyjachał z Dorą na na wybrzeże, a do Paryża powrócił po zawieszeniu broni między Francją i Niemcami.

Francise Gilot i Picasso

W 1946 roku opuścił Dorę. Związał się z poznaną trzy lata wcześniej młodą malarką Francoise Gilot. Zamieszkali wspólnie na południu Francji gdzie w 1947 roku urodził się ich syn Claude, a w 1949 córka Paloma. Picasso w tamtym czasie dużo zajmował się rzeźbą i ceramiką. Ale to jeszcze nie koniec historii miłosnych Picassa. W 1953 roku rozstał się z Francoise i związał z dwudziestosześcioletnią  Jacquine Roque, która pozostała przy nim aż do śmierci 8 kwietnia 1973 roku. W kilkanaście lat po śmierci Picassa popełniła samobójstwo.

Jacqueline Roque i Picasso
Picasso ze swoim synem Claude

Twórczość Picassa można skategoryzować w kilka okresów. Najczęściej mówi się o okresie niebieskim (1901–1904), różowym (1904–1906), z wpływami afrykańskimi  (1907–1909), kubizmie analitycznym  (1909–1912) kubizmie syntetycznym  (1912–1919). Większość jego prac z lat 1910 – 1920 to styl neoklasyczny, a wczesne prace z lat dwudziestych przejawiają wpływy surrealizmu. Późniejsza twórczość to kombinacja wszystkich dotychczasowych.

„Pocałunek” Pablo Picasso 1969