Prawa kobiet – Paryż Belle Epoque

W Paryżu XIX wieku kobieta, której udowodniono zdradę mogła trafić do więzienia nawet na dwa lata. Pojawienie się na ulicy kobiety w spodniach - skończyłoby się natychmiastowym aresztowaniem.

Chociaż obecnie na plakatach, obrazach czy w filmach oglądamy piękne, wytworne, paryskie kobiety z czasów Belle Epoque, nie zawsze zdajemy sobie sprawę, że żyły w czasach, w których nie miały prawa do niezależności i dotyczyły ich z goła inne zasady niż mężczyzn.życie-domowe-kobieta-XIX-wiek

Przede wszystkim kobiety nie mogły podejmować pracy zarobkowej, posiadać własnych oszczędności ani dysponować pieniędzmi w jakikolwiek sposób jeśli mąż nie wyraził na to zgody. Tak na prawdę nie mogły decydować o żadnych kwestiach finansowych. Podobnie jak ich głos w sprawie wychowania dzieci był drugorzędny i mąż w cale nie musiał brać go pod uwagę. Przyjęte było, że mężczyzna może bez pytania otwierać i przeglądać korespondencję żony lub córki, nigdy natomiast odwrotnie.

Kobieta, której udowodniono zdradę mogła trafić do więzienia nawet na dwa lata. Za ten sam czyn mężczyźnie groziła co najwyżej kara grzywny w wysokości od stu do dwóch tysięcy franków. W sytuacji rozwodu prawo do opieki nad dziećmi przyznawano ojcu, chyba, że ten zdecydował inaczej.

Także ubiór był regulowany prawnie. Pojawienie się na ulicy kobiety w spodniach – skończyłoby się natychmiastowym aresztowaniem. Specjalne spodnie do jazdy konno lub na rowerze zostały dopuszczone do noszenia pod suknią dopiero w 1983 roku.

Maria Skłodowska - Curie
Maria Skłodowska – Curie

Po woli, ale jednak coraz częściej pojawiał się temat emancypacji kobiet. W 1870 roku działalność rozpoczęło stowarzyszenie na rzecz kobiet, któremu prezydował Victor Hugo. Francuskie aktywistki dążyły do tego aby kobieta mogła stać się pełnoprawną obywatelką państwa. Domagały się dostępu do edukacji w szkołach wyższych i wolnych zawodów. Powstało wiele organizacji zrzeszających kobiety, zaczęto coraz głośniej mówić o feminizmie. Jedną z bardziej znanych postaci tego ruchu w Paryżu była Hubertine Auclert, która w 1900 utworzyła Narodową Radę Kobiet Francuskich – organizację zrzeszającą wszystkie francuskie organizacje feministyczne w celu poparcia dla prawa wyborczego dla kobiet.

Francja dopuściła kobiety do studiowania na uniwersytetach w 1863 roku. Od 1897 roku kobiety mogły być przyjmowane do Ecole des Beaux Arts, a w 1899 zezwolono im na wykonywanie zawodu adwokata. Prawo do rozporządzania swoimi zarobkami kobiety zyskały dopiero w 1907 roku, chociaż wizerunek kobiety pracującej wzbudzał przez długi czas oburzenie. Podobnie jak kobiety, które się kształciły a nawet odnosiły sukcesy. Maria Skłodowska Curie pomimo swoich zasług pozostała w cieniu swego męża. Wspólnie otrzymana Nagroda Nobla traktowana była głównie jako sukces Pierre’a. Warto w tym miejscu wspomnieć, że pierwszą wykładowczynią na paryskiej Sorbonie została w 1906 roku właśnie polska uczona.

Źródło: Paryż, miasto sztuki i miłości w czasach belle epoque, Wydawnictwo naukowe PWN