„In secret” 2013 – film na motywach historii Emila Zoli

„Teresa wraz z kochankiem zabija swojego męża. Kiedy po ślubie pary zaczyna on ich nawiedzać, miłość między nowożeńcami przeradza się w nienawiść. ” Taki krótki opis znajdziemy na Filmweb.

Film „In secret” to adaptacja powieści Emila Zoli pod tytułem „Teresa Raquin”, na podstawie której Zola napisał też dramat z przeznaczeniem

na deski teatru.

Teresa zostaje oddana na wychowanie do swojej ciotki. Wraz z jej synem Camillem, chorowitym i dość infantylnym, dorasta w Vernon pod Paryżem. Jest skromna, cicha, gotowała na każde zawołanie.  Gdy młodzi osiągają dorosłość Madame Raquin  doprowadza do ich ślubu upatrując się w tym naturalnej kolejności, zwłaszcza biorąc po uwagę sytuację Teresy – sieroty, bez żadnego zaplecza finansowego. Punktem zwrotnym jest przeprowadzka rodziny do Paryża po objęciu przez Camilla posady w kancelarii prawniczej. Tam napotyka na kolegę z dzieciństwa – Laurenta. Przyjaciel staje się wkrótce bliski nie tylko jemu.

Film utrzymany w tajemniczym,  mrocznym klimacie, nasycony jest emocjami i przepełnia dziwnym niepokojem.  W zdawałoby się proste życie

bohaterów  wkrada się intryga podsycona pasją, pożądaniem i pragnieniem prawdziwej miłości. Napięcie spowodowane rozwojem sytuacji narasta i utrzymuje się do ostatnich minut filmu. Dylemat moralny pary zakochanych zdaje się być i dla nas ciężarem, uczestniczymy wraz z nią w drodze do nieuniknionego upadku. Ciemne, ponure wnętrza, w których rozgrywa się akcja oraz szare ulice Paryża potęgują wrażenia.

Powieści nie czytałam – to jeszcze przede mną. Podobno krytyka przyjęła ją niegdyś z ogromnym oburzeniem, a Zola został oskarżony o szerzenie pornografii i łamanie powszechnie przyjętych zasad obyczajowych oraz estetycznych. Na razie, po obejrzeniu filmu w nocy z soboty na niedzielę, na drugi dzień rano rzuciłam się z ciekawością na sztukę.

„Zbrodnia i kara” we francuskiej odsłonie, w szponach miłości, pożądania – a w końcu nienawiści, żądzy zemsty i niemocy.  Nie jest to żywe odzwierciedlenie sztuki. Nawet wydawałoby się drobny, acz dość istotny aspekt w końcowej części historii powoduje, że przybiera ona trochę inny wydźwięk. Choć całość trafnie puentują jedne z ostatnich słów Teresy z kartek dramatu: „Bezkarność jest ciężarem nie do udźwignięcia. Sami się osądzamy i sami się skazujemy”

W filmie występują: Elisabeth Olsen (Teresa), Tom Felton (Camille), Oscar Isaac (Lautrent),  Jessica Lange (Madame Raquin).

To nie pierwsza ekranizacja tej historii. W przeszłości miały miejsce takie jak „Thérèse Raquin” film Jacques’a Feydera z 1928 czy późniejsza pod tym samym tytułem Marcela Carné z 1953.

W Polsce Antoni Harol wyreżyserował sztukę w 1976 roku w ramach cyklu Teatru telewizji.