Wielcy kreatorzy mody – Paryż przełom XIX i XX w.

Madeleine Vionnet - już pierwsza kolekcja spowodowała, iż uznano ją za rewolucjonistkę; na jej pokazie modelki wystąpiły boso i bez gorsetów...Revillon do mody wprowadził futra...

Charles Frederick Worth
Charles Frederick Worth

Bezsprzecznym mistrzem krawiectwa w Czasach Drugiego Cesarstwa był Charles Frederick Worth (ur. 13 października 1826 w Bourne

Kostium trotteur - Redfern
Kostium trotteur – Redfern

w Lincolnshire, zm. 10 marca 1895 w Paryżu)  angielski projektant mody damskiej działający we Francji. Można powiedzieć, że decydował o zasadach elegancji tej epoki, popierany i lansowany przez cesarzową Eugenię. W 1858 roku otworzył pierwszy dom mody w Paryżu. jest powszechnie uważany za ojca haute couture.

Kostium tailleur - Redfern
Kostium tailleur – Redfern

Redfren, angielski krawiec działający w Londynie i Paryżu był autorem kostiumu tailleur z 1885 roku, a później na początku XX wieku, kostiumu trotteur z sięgającą „tylko” do ziemi spódnicą, ułatwiająca chodzenie. Redfren projektował też kreacje sceniczne dla artystek.

Dużą sławą cieszył się Jacques Doucent. Wydaje się, że najbardziej „kobiecy” krawiec tej epoki mający wyraźnie zamiłowanie do toalet lekkich i wyrafinowanych, z koronkami współgrającymi z delikatnymi odcieniami jedwabnej krepy, których kolorystyka przypominała paletę ulubionych przez niego mistrzów XVIII wieku. Doucent zasłynął jako krawiec kobiet z towarzystwa i z półświatka. Szył też dla gwiazd sceny,  przez lata ubierał aktorkę Rejane.

Inną znaną osobą w ówczesnym świecie mody była Madeleine Vionnet (ur. w Chilleurs-aux-

Projekt Jacques Doucet
Projekt Jacques Doucet

Bois  22 czerwca 1876, zm. 2 marca 1975 w Paryżu), która początkowo pracowała jako rysowniczka u Doucent’a. Już pierwsza kolekcja, którą zaprojektowała (wtedy jeszcze dla niego) spowodowała, iż uznano ją za rewolucjonistkę; na jej pokazie modelki wystąpiły boso i bez gorsetów. Na własne konto zaczeła pracować od 1912 roku. Tworzyła kreacje dla wiernych klientek takich jak Lentelme, Lavalleire czy Cecile Sorel. Jej modele były oryginalne dzięki

Revillon - Paryż
Revillon – Paryż

ukośnym fałdom, pozwalającym zachować pożądana linię nawet w ruchu. W latach 1918 – 1939 stała się jedną z największych postaci paryskiej haute couture, nie tylko ze względu na znakomite opanowanie techniki kroju i perfekcyjny dobór materiałów, ale głównie dzięki wyczuciu kobiecych potrzeb i umiejętności tworzenia harmonijnej całości.

W pierwszych latach XX wieku do mody weszły futrzane okrycia, w których futro wywinięte było włosem na wierzch (wcześniej stanowiło podbicie tkanin). Zrezygnowano wówczas z olbrzymich, bufiastych rękawów co pozwoliło nosić futra zamiast żakietów i płaszczy. Do mody wprowadził je Revillon.

Paul Poiret (ur. 20 kwietnia 1879, Paryż –  zm. 30 kwietnia 1944, Paryż) , młody projektant u

projekt Madeleine Vionnet
projekt Madeleine Vionnet

Wortha, otworzył w 1904 roku w Paryżu mały dom mody i zaczął szybko zyskiwać rozgłos. Pod wpływem spektakli Baletów Rosyjskich zrewolucjonizował kolorystykę mody damskiej, zastępując jasne i wyblakłe odcienie ciemnym fioletem, intensywną czerwienią, ognistym pomarańczowym, żywą zielenią i błękitem. Jego dziełem były też wytworne tuniki, ciężkie płaszcze z chwastami i frędzlami, spiralnie skręcone sznury pereł spływające pod kołnierzami z białych lisów.  Poiret jako pierwszy z krawców wylansował własne perfumy – Rosine.

Oprócz tych wielkich nazwisk, które znacząco odznaczyły się w świecie mody, pojawiały się inne nazwiska a wraz z nimi innowacje – może mniej spektakularne, lecz nie mniej ważne. Niektóre z nich to:  Madame Paquin lubująca się w wytwornych sukniach wpadła na pomysł by kilku modelkom zalecić prezentacje tej samej sukni.  Siostry Callot wprowadziły modę na lamowania, w wyrafinowany sposób uwydatniające walory tkaniny. Jeanne Lavin wykształciła bardzo osobisty styl wykorzystując brokaty, złote i srebrne tkaniny, aplikacje i hafty. Choć jej przepustką do świata haute couture były projektowane przez nią sukienki dla małych dziewczynek.

Źródło: Historia Mody, Francois Boucher, Wydawnictwo Arkady